Historia cz.3.

W roku 1857 w Indiach doszło do powstania żołnierzy indyjskich w służbie brytyjskiej. Powstanie to zyskało znaczące poparcie wśród ludności rolniczej, posiadaczy ziemskich oraz książąt. Jedynymi, którzy zachowali lojalność wobec Brytyjczyków byli sikhowie. Od tamtej pory Indie zostały zabrane Kompanii Wschodnioindyjskiej i weszły pod bezpośrednie panowanie korony brytyjskiej. W 1877 roku królowa brytyjska została koronowana na cesarzową Indii. W 1885 roku powstał Indyjski Kongres Narodowy będący jednocześnie pierwszą organizacją ogólnopolityczną w kraju. Wkrótce powstał konkurencyjna Liga Muzułmańska. Na początku XX wieku niektórzy zaczęli kwestionować brytyjskie prawo do władania Indiami. W 1919 roku na mocy ustawy Rowlatta rozpoczęły się represje miejscowej ludności. Silny sprzeciw przeciwko nowemu reżimowi ogłosił Mohandas Gandhi będący liderem Partii Kongresowej. Wzywał on do zaprzestania współpracy z Brytyjczykami oraz do organizowania strajków. W 1936 roku rząd brytyjski nadał Indiom nową konstytucję, ale to nie zadowoliło osób dążących do niepodległości Indii.